HomeSeniorenVeteranenWedstrijdverslagen

Doenrade vets verrassend ruim onderuit tegen Hellas vets

 

Gemiste kansen breken Doonder vets lelijk op

Op deze broeierige zaterdagmiddag gingen de Doonder vets voor alweer de laatste wedstrijd van het voorjaarsseizoen 2015/2016 op bezoek bij Hellas vets. Ondanks diverse afmeldingen stonden er toch weer 14 vets te trappelen om de wei in te mogen.

De aanvangsminuten van de eerste helft waren veelbelovend. Een prima individuele actie bracht Armand op de rand van de zestien meter, waarbij hij de combinatie met Niels zocht, maar de kaats van Niels was net te hard voor Armand om in kansrijke positie te geraken. Hierna was het ook direct afgelopen met de aanvallende intenties van de bezoekers en nam de thuisploeg het heft in handen. Hellas vets bleef Doenrade vets onder druk zetten en houden. De ene na de andere aanval volgde richting John en met kunst en vliegwerk bleven de Doonder vets overeind. Zo overleefden de Blauw-Witten zeker drie hachelijke momenten in en rondom de zestien (inclusief een knappe redding van torwart John) en wist Hellas ondanks een aantal hoekschoppen niet echt door te drukken. Doenrade vets kwam simpelweg niet in de wedstrijd. Over de gehele linies had Hellas de overhand. Net wat feller in de duels, net wat sneller reageren bij afvallende ballen, net wat meer van alles eigenlijk. Waar Doenrade vets vooral moeite mee had, was het pressievoetbal van de thuisploeg. Bij balbezit van Doenrade vets zetten de gastgevers direct druk en omdat Doenrade vets in die situaties de rust niet wist te bewaren, hadden de Paarsen al snel de bal weer terugveroverd. Tel daarbij op dat Doenrade vets zich aanvankelijk geen raad wist met de inschuivende verdedigers en de moeizame bevalling van de eerste helft was verklaard. Toch kwam de eerste echte dikke kans voor rekening van Doenrade vets. Via een fraaie actie van “thuisspeler” Ruud kwam Niels oog in oog met de Hellas-keeper te staan. Niels, normaal dodelijk effectief dit seizoen in dit soort situaties, wist de keeper echter niet te passeren en zag zijn schot knap gekeerd worden door de thuisdoelman. En zoals wel vaker dit seizoen lag de bal er enkele minuten later aan de overkant wel in. Na weifelend optreden in de Doenrade-verdediging volgde een voorzet vanaf de linkerkant. Deze voorzet werd opgevangen door een Hellas-aanvaller, die de bal op maat breed legde op een Hellas-middenvelder, die zich geen moment bedacht en de 1-0 binnenschoot. Dit was nog een extra klap voor Doenrade vets, die het toch al zwaar hadden met zowel de weersomstandigheden én de tegenstander. Hellas vets bleef zoeken naar meer doelpunten, maar behoudens een constant overwicht en een schot op de paal wisten zij geen echte grote kansen te creëren. Halverwege de eerste helft volgde een tactische omzetting in de zin dat Armand bij balbezit van Hellas vets ging doorschuiven op de inschuivende verdediger en laatste man Jan de vrijkomende middenvelder ging opvangen. Hierdoor kwam er meer evenwicht in de wedstrijd. Sterker nog, Doenrade vets kreeg dé kans om langszij te komen. Ruud werd deze keer vrij voor de keeper gezet door Boy, maar ook hij zag zijn inzet op fraaie wijze gekeerd worden door de Hellas-keeper. Het werd er vervolgens allemaal niet makkelijker op nadat in een tijdsbestek van 5 minuten zowel Niels alsook Jean geblesseerd naar de kant moesten gaan. Hierdoor kwamen spelers op voor hen ongebruikelijke posities uit, wat overigens met veel enthousiasme werd ingevuld maar wat het spelbeeld niet ten goede kwam. Daarbij kwamen Armand en Boy, normaliter de vormgevers, ook niet in hun vertrouwde spel, waardoor de aanvoer naar de voorhoede meer dan eens vroegtijdig stokte en die momenten waarop al eens een gevaarlijke situatie kon ontstaan, verdwenen als sneeuw voor de zon.

Zo bereikten de Doonder vets met hangen en wurgen de rust met een 1-0 achterstand.

De tweede helft leefde de hoop dat Hellas vets niet nog een helft het pressievoetbal konden blijven volhouden. Dit viel echter tegen, want ook de tweede helft had Hellas vets veruit het meeste balbezit. Maar het eerste kwartier kwamen ze weliswaar rond de 16, maar niet gevaarlijk in de zestien. Zo kon het dan ook gebeuren dat uit het niets weer een megakans voor Doenrade vets ontstond. Een lange bal werd door een Hellas-verdediger opgevangen, maar te kort teruggespeeld op de keeper. Ruud onderschepte deze bal en leek op weg naar de gelijkmaker. Maar nu zag hij tot afgrijzen van zichzelf de bal naast de verkeerde kant van de paal belanden. En ja, net als in de eerste helft kreeg Doenrade vets in de tegenaanval de deksel op de neus. Na een flipperkastachtige scrimmage waar Hellas vets tot drie keer toe vergat de trekker over te halen, viel de bal in vierde instantie wel op de juiste wijze voor de voeten van een Hellas-aanvaller: 2-0. En nadat binnen vijf minuten een Hellas-middenvelder profiteerde van zwak uitverdedigen aan Doenrade-zijde en de 3-0 liet aantekenen, was de wedstrijd gespeeld. Dat was feitelijk de nekslag voor Doenrade vets, want het geloof in een goed resultaat ebde zienderogen weg. Doenrade vets ging vervolgens met de moed der wanhoop aanvallen, maar met een brandende zon gaat dat in de praktijk een stuk moeizamer dan wanneer er een voorsprong verdedigd dient te worden. De volgende tegenslag was een blessure voor Marc, die kort na zijn invalbeurt alweer het veld kon verlaten. Door de va banque wijze van spelen ontstonden er kansen over en weer. Zo kwam een Hellas-aanvaller zeker tot 2 keer toe oog in oog met John, maar deze wilde van geen wijken weten en hield Doenrade vets nog enigszins in de race. Ook Maurice, die zich knap herstelde van een moeizame eerste helft, redde nog diverse keren, waarmee een hogere score voorkomen kon worden. Verder een groot compliment aan Arno Be. die belast werd met de (10 jaar jongere) spelmaker van Hellas, maar hem toch behoorlijk aan banden wist te leggen. Aan de overzijde had Armand Peter via een steekpass een vrije doortocht richting Hellas-doelman moeten bieden, maar zoals zo vaak deze wedstrijd was de eindpass ongekend slordig en wist een Hellas-verdediger zodoende erger te voorkomen. Ook Boy was nog dicht bij de eretreffer. Na eindelijk een fatsoenlijke combinatie via vier schijven kapte Boy zich op de rand zestien vrij, maar zijn schot vloog net naast de verkeerde kant van de kruising. De volgende opgelegde kans was voor Armand. Na een prachtige dieptepass van Peter kwam ook Armand vrij voor de keeper, maar – geheel in het beeld van de gebrekkige afwerking deze wedstrijd – produceerde Armand een slap rollertje langs de uitgekomen keeper die naast het doel verdween. Nadat het vervolgens Peter in een 2 tegen 1 situatie net niet lukte om de vrijstaande Armand in de zestien aan te spelen, was het wel duidelijk dat Doenrade vets deze wedstrijd geen doelpunt zouden gaan maken. Omdat ook Hellas vets het wel geloofde, eindigde de wedstrijd dan ook in een afgetekende overwinning voor de thuisploeg. Eindstand: 3-0.

Tja, mannen. “You win some, you lose some”, zullen we maar zeggen. Na de uitstekende prestatie tegen Süsterseel vets was het deze wedstrijd helaas allemaal net niet. Want al doet de eindscore anders vermoeden, wij hadden met afstand de beste kansen. Maar als je niet scoort, kun je nu eenmaal ook niet winnen. En zo gaan we nu naar een lange zomerstop, waarbij iedereen ruimschoots de kans krijgt om te herstellen van de blessures en weer fris en fruitig aan het nieuwe seizoen kan beginnen. Let wel op, we beginnen pas weer op 3 september 2016 met een thuiswedstrijd tegen IVS.

Maar eerst nog op 18 juni 2016 de seizoensafsluiting, waar we met zijn allen nog eens kunnen terugkijken op alle hoogte- en dieptepunten die het seizoen 2015/2016 voor ons gekend hebben.

Nu het seizoen ten einde is, leek het mij leuk om evenals vorig seizoen even terug te blikken aan de hand van diverse statistieken.

Het seizoen 2015/2016 in cijfers uitgedrukt:

  • Aantal gespeelde wedstrijden:                22 (waarvan 9 thuis en 13 uit)
  • Gewonnen wedstrijden:                            11
  • Gelijke spelen:                                                1
  • Nederlagen:                                                     10
  • Doelsaldo:                                                         60 voor, 46 tegen
  • Clean sheets:                                                    4
  • Bijna doelpunten                                           38
  • Grootste overwinning: Eikenderveld uit: 0-6
  • Grootste nederlaag: Havert-Stein uit: 9-3
  • Doelpuntenmakers:
    • Bernard Wijenberg                           23
    • Niels Meijers                                        13
    • Roger van Kempen                           6
    • Armand Jeurissen                             5
    • Luc van Neer                                        3
    • Bart Arets                                               2
    • Danny Halmans                                 2
    • Arno Benneker                                   1
    • Maurice Jongen                                  1
    • Marc Verhooren                                 1
    • Boy de Rooy                                          1
    • Gastspeler Havert                              1
    • Eigen doelpunt:                                  1
  • Assists:
    • Boy de Rooy                                         8
    • Niels Meijers                                        8
    • Bernard Wijenberg                           7
    • Bart Arets                                              4
    • John Jacobs                                         2
    • Arno Benneker                                  2
    • Jean Houben                                      2
    • Ger Gouw                                             2
    • Peter Mares                                         1
    • John Jacobs                                        1
    • Armand Jeurissen                           1
    • Danny Halmans                               1
    • Piet Beerens                                       1
    • Luc van Neer                                      1
    • Roger van Kempen                          1
    • Hans Wilbrink                                   1
    • Peter Mares                                         1
    • Gastspeler Havert                             1

Mannen, we mogen opnieuw terugkijken op een bijzonder seizoen, in vele opzichten! Een seizoen waarin we mede-oprichter/coach/scheidsrechter maar bovenal ook vriend Harry hebben verloren en veel te kort erop ook supporter Mia, flinke lichamelijke ongemakken voor Roger, veel blessures bij heel veel spelers en het vertrek van Maurice, John, Jan en Piet. Verder hebben we twee nieuwe vets mogen verwelkomen in de persoon van John (Widdershoven) en Hans (Wilbrink). Sportief gezien hebben we beter gepresteerd dan vorig seizoen. We hebben vaker gewonnen, veel meer gescoord en minder doelpunten tegen gekregen.  Voor de winterstop hebben we beduidend beter gepresteerd dan na de winterstop. Ten slotte wederom een woord van dank van mijn zijde dat we ook dit seizoen nog steeds een (h)echt team zijn die voor elkaar willen knokken en voor elkaar klaar staan. Dat dit niet altijd lukt maakt helemaal niks uit! Over een heel seizoen hebben we ijzersterke wedstrijden (Eikenderveld uit, IVS uit, Schinnen/NVC thuis, Armada thuis, Süsterseel uit) afgewisseld met wat mindere vertoningen (Adveo uit en thuis, Amstenrade uit, Hellas uit, maar we hebben ook in die wedstrijden toch altijd weer voor een goed resultaat gespeeld. Chapeau daarvoor!

We zijn en blijven echt een mooi stel bij elkaar! Laten we dat nog in lengte van jaren zo voortzetten!!!

Doenrade vets “wint” met 2-2 tegen Süsterseel vets

Indrukwekkende teamprestatie houdt sterkere tegenstander in bedwang

Na de uiteindelijk onnodige nederlaag vorige week tegen Adveo gingen de vets deze koele zaterdagmiddag net over de grens op bezoek bij SV Wanderlust Süsterseel. Eén van de sterkste tegenstander waartegen Doenrade vets ieder seizoen speelt. Ondanks enkele afmeldingen waren er voor deze interland 16 spelers beschikbaar, onder wie eerste elftaltrainer Ger Gouw.

De toon voor de titanenstrijd werd al voor de wedstrijd gezet. Drie onverlaten op de fiets kregen een uitbrander van de lokale dorpsgek omdat zij het lef hadden over het heilige gras te fietsen i.p.v. gebruik te maken van de sintelbaan. Na sussende woorden van enkele teamgenoten was de ergste spanning weg en konden de vets beginnen aan wat uiteindelijk een memorabele wedstrijd zou worden.

De beginfase van de eerste helft begon overrompelend van de zijde van Süsterseel vets. In Duitsland worden de vets “alte herren” genoemd, maar dit Süsterseel vets was voorzien van een jugendliche injectie, met name op het middenveld en in de voorhoede. En omdat de overige spelers goed kunnen voetballen en een enorm laufpensum hebben, wisten de Doonder vets dat het een zeer zware pot zou worden. En zo geschiedde. Het was aan John te danken dat de thuisploeg na 2 minuten niet al een voorsprong zou nemen. Een mooi opgezette combinatie van de Grijs-Zwarten, onder aanvoering van oud-Fortuna Sittard 1 speler André van der Zander, leidde tot een puntgave voorzet vanaf de rechterkant. De voorzet werd vervolgens prima richting doel gekopt, maar met een katachtige reactie wist John de bal nog over de lat te duwen. Süsterseel bleef de überlegene partij en Doenrade vets kon niets anders doen dan overeind blijven door op eigen helft in te zakken en met keihard werken de linies gesloten te houden. Dit deden de vets perfect! Toch vond Süsterseel snel een gaatje in de Blauw-Witte muur. Na een kort genomen hoekschop werd niet goed gedekt en hiervan profiteerde een Süsterseel-middenvelder optimaal van: 1-0. Even leek een walk over in de maak, maar Doenrade vets herpakte zich snel. Ook al was het balbezit voor het overgrote gedeelte voor de thuisploeg, Doenrade vets wist goed stand te houden en bij balbezit ook nog enkele keren dreigend op te zetten. De eerste keer lukte dit nog niet, maar bij de tweede keer vond Ger met een afgemeten dieptepass Bernard die de bal fraai over de uit zijn doel gelopen keeper heen speelde: 1-1. Een tot dan toe verrassende tussenstand. En niet veel later drong Doenrade vets nog een keer flink aan. Na een prima individuele actie van de op dreef zijnde Peter wist deze een mooie voorzet te geven, maar Bernard kwam een meter te kort om de bal richting doel te koppen. Daarna schroefde Süsterseel vets de Doonder vets stevig de duimschroeven aan en moest heel Doenrade vets zich de longen uit het lijf lopen om de ruimtes zoveel mogelijk dicht te lopen. En bij de spaarzame momenten balbezit probeerden de vets de bal in ieder geval in de ploeg te houden. Dat lukte bij vlagen aardig goed. Süsterseel wilde voor de rust nog het verschil gaan maken en de ene na de andere veelbelovende aanval golfde richting John. Maar Doenrade bleef onverzettelijk en gaf geen krimp. Ondanks dat kreeg Süsterseel nog genoeg (kop)kansen, maar de aanvallers hadden het vizier niet voldoende op scherp staan. Zo had Süsterseel vets zeker 4 keer de kans om te scoren, maar wisten de aanvallers niet te profiteren door de bal of naast of over te koppen c.q. te schieten dan wel John op hun weg vonden. Daarnaast kregen de oosterburen zeker nog 4 schietkansen vanaf zo’n 20 meter, maar ook deze schoten misten het doel. En zo haalde Doenrade vets enigszins verrassend met een gelijke stand de rust.

De tweede helft was een vrijwel identiek beeld. Na de nodige wissels bij Doenrade vets en 1 omzetting bij de tegenstander ging de belegering weer gewoon verder. Toch lukte het Süsterseel steeds minder vaak om in kansrijke positie te komen, tot frustratie bij enkele spelers. Doenrade bleef knokken en bleef prima overeind. Over het hele veld werd voor iedere meter gestreden en dat was echt top om te zien! Op weer wat mislukte afstandschoten en enkele halve kansen na wist Süsterseel vets niet echt gevaarlijk meer te worden. Het werd zelfs nog mooier voor Doenrade vets. Na 1 van de sporadische aanvallen richting het vijandelijke doel kwamen de vets zowaar op voorsprong. Een uittrap van John belandde bij Ger. Ger bediende Bernard met een schitterende steekpass en Bernard rondde op zijn beurt uiterste koelbloedig af: 1-2. Reden voor de thuisploeg om nog meer gas te geven. Doenrade vets moest alle zeilen bijzetten en speelde op enig moment noodgedwongen met een fantasie voorhoede. Nadat zowel Danny alsook Bernard geblesseerd moesten afhaken, namen Arno Be. en Ger hun rol zo goed en zo kwaad als het kon over. Süsterseel bleef aandringen met veel sturm und drang en enkele hachelijke situaties voor het doel van John volgden. Toch wist steeds weer een Doenrade veteraan een voet of hoofd tegen de bal te zetten om zo een mogelijke kans voor Süsterseel te ontnemen. Eén keer lukte dit niet en toen lag prompt de gelijkmaker in de netten. Een voorzet werd niet adequaat weggewerkt, zodat de afvallende bal bij een Süsterseel-middenvelder belandde. Deze wist al dan niet in buitenspelpositie (in Duitsland wordt zonder grensrechters gespeeld, dus liet de scheids doorspelen) de 2-2 binnen te tikken. Op dat moment waren er nog 18 minuten te spelen en dus volgde weer een belegering. Maar iedere Doenrade-spelers geloofde in een goed resultaat en knokte voor wat ie waard was. Met name Bart speelde een zeer sterke pot tegen een zeer goede tegenstander die in de voorgaande wedstrijden met enige regelmaat een doelpunt meepikte. Tel daarbij de onverzettelijkheid van Marc en Maurice en de eerste helft Arno tegen de twee behendige spitsen op en niet te vergeten slot-op-de-deur Luc op en de gelijke stand op dat moment was verklaard. Daarbij legden Armand, Jan, Boy, Ger en Peter en later Jean de nodige kilometers af op het middenveld en zo werd het Süsterseel feitelijk onmogelijk gemaakt om tot kansen te komen. Het had zelfs nog mooier kunnen worden als de tweede geslaagde aanval na rust ook nog tot een doelpunt had geleid. Weer was het Peter die zich knap via de linkerkant doorzette en met een prima voorzet bereikte hij gelegenheidsspits Arno Be. Deze wilde de bal klaarleggen voor de inlopende Ger, maar dit lukte helaas net niet. Anders had het zomaar 2-3 gestaan. De tijd begon te dringen en Doenrade vets verdedigde met man en macht het gelijkspel (in de huidige omstandigheden voelde dat namelijk als een zege). Zo greep Armand twee keer zelfs koppend in om een tegenaanval te onderbreken, iets wat hij normaal eigenlijk nooit doet. Het zei alles over de ultieme wilskracht om een resultaat tegen Süsterseel te boeken. De laatste minuut brak aan en Süsterseel zette nog 1 keer aan. Vlak over de helft onderbrak Armand de aanval van de thuisploeg en hij probeerde vanaf de middellijn het huzarenstukje van een week eerder te herhalen. Maar deze keer kreeg de bal niet voldoende hoogte om de thuisdoelman te verrassen. Vanuit de uittrap van de doelman kreeg een Süsterseel-middenvelder de bal, die op zo’n 25 meter via een overtreding gestuit werd. Heel Doenrade hield zijn hart vast, want de man die drie seizoenen geleden vanaf 40 meter de bal in de kruising schoot, zette zich achter de bal. Het schot verdween wederom richting kruising, maar John wist deze bal rustig op te vangen. Meteen daarna floot de schiri af en konden de Doonder vets met een ongelooflijk goed gevoel de kleedkamers voor de laatste keer deze middag opzoeken: 2-2.

Mannen, wat kan ik hierop nog zeggen? Wat een fenomenale teamprestatie hebben wij met zijn allen zaterdag geleverd! Ongelooflijk hoe werkelijk iedereen vanaf minuut 1 tot 72 de discipline heeft weten op te brengen om in positie te blijven spelen en zijn eigen tegenstander te blijven volgen. Om maar in de woorden van mijn vader te blijven:”KLASSE!!!”.

Nu rest ons nog 1 wedstrijd om het seizoen nog meer glans te geven. Want komende zaterdag gaan we Hellas (aftrap: 17.00 uur) met een bezoek vereren. Een overwinning zou een geweldig einde van dit seizoen betekenen!

Armand Jeurissen

Superieur Amstenrade vets spaart teleurstellend Doenrade vets: 5-3

Score is zwakke afspiegelingen van werkelijke krachtsverhoudingen

Na de knappe overwinning vorige week op Armada vets stond vandaag de eerste van vijf opeenvolgende uitwedstrijden op het programma. De Doonder vets gingen deze zaterdagmiddag op bezoek bij buur Amstenrade vets, een ploeg waartegen de laatste seizoenen wisselende resultaten geboekt worden. Door de nodige afmeldingen stonden er 13 spelers op het appèl.

In de eerste helft werden de krachtsverhoudingen deze middag al snel duidelijk. Amstenrade vets, met in hun midden o.a. oud-eerste elftalspelers Rais, Van de Oever, Setzu en Parinussa en het gevaarlijke spitsenduo Quaedvlieg en (Bas) Spoelstra bepaalden vanaf de aftrap het spelbeeld. Zij lieten de bal prima rondgaan en met veel beweging in de ploeg werd zorgvuldig naar gaten in de Doonder defense gezocht. Gaten die er deze middag plenty zouden vallen. En als Doenrade vets dan eens eindelijk balbezit had, werd zo’n tien meter op de helft van Doenrade vets druk gezet. En dat resulteerde steevast in het terugwinnen van de bal. Zo drukte de thuisploeg de bezoekers ver terug, maar wist Doenrade vets de eerste 15 minuten ongeschonden door te komen. Sterker nog, de eerste de beste fatsoenlijke aanval had zelfs een doelpunt kunnen opleveren. Een mooie combinatie tussen Boy en Bart leidde tot een voorzet van laatstgenoemde op Niels. Niels had echter geen idee van zijn vrijheid op dat moment en in plaats van de bal aan te nemen en zo vrij naar doelman Van Kessel door te lopen, schoot hij vanaf een meter of twintig op doel. Dit schot ontbeerde echter kracht en precisie. Hoewel Doenrade vets de geledingen nog gesloten wist te houden, stond het organisatorisch niet goed. Reden om Arno Be. door te schuiven om de balans op het middenveld, dat tot dan toe vrijwel alleen maar achter de bal aan zat te lopen, te herstellen. Deze opzet slaagde, maar het leidde uiteindelijk wel tot onstabiliteit in de verdediging. Het duurde dan ook niet lang voordat het mis zou gaan, al lag hier wel een persoonlijke fout aan ten grondslag. Onnodig balverlies bij het uitverdedigen bij de achterlijn bracht Setzu in de zestien in balbezit, die de geheel vrijstaande Spoelstra vond. Deze bedacht zich geen moment en liet Danny voor de eerste keer deze middag kansloos: 1-0. Ook daarna bleef Amstenrade vets heer en meester. Zo ontstonden tal van hachelijke momenten voor het doel van Doenrade vets, maar wist de thuisploeg niet verder te profiteren. Doenrade vets bleef achter de feiten aanlopen en zag Amstenrade vets na ca. 25 minuten voor de tweede keer toeslaan. Na balverlies op de helft van Amstenrade vets sloegen de Oranje-Witten genadeloos toe. Via de lepe Rais belandde de bal bij Van de Oever, die op zijn beurt Spoelstra op maat bediende: 2-0. Het spelbeeld bleef onveranderd en Amstenrade vets liet na om de score uit te bouwen. Doenrade vets wist zich slechts twee keer onder de druk van Amstenrade vets uit te voetballen. De eerste keer vond Armand met een steekpass Bernard, die en tegenstander passeerde en met rechts net over schoot. De tweede keer speelde Peter – ingevallen voor de geblesseerd geraakte Ivo – Bernard op eigen helft aan, die vervolgens aan een indrukwekkende solo begon en op kracht en snelheid de zestien van Amstenrade bereikte, Parinussa uitspeelde en keihard met links de bal achter Van Kessel schoot: 2-1. Omdat scheids Stevens de Blauw-Witten op slag van rust spaarde door geen strafschop te geven na een overtreding op Spoelstra in de zestien, konden de Doonder vets met een nog steeds hoopgevende tussenstand het kleedlokaal opzoeken. Ruststand: 2-1.

De tweede helft leek Doenrade vets iets meer in de wedstrijd te komen. Amstenrade vets kwam minder aan hun combinatiespel toe en kwam ook niet echt meer in de buurt van Danny. De enige keer dat dit wel gebeurde, ontsnapte Doenrade vets aan een tegentreffer. Na onoplettendheid in de verdediging kwam Setzu in kansrijke positie, maar zijn schot ging net voorlangs.

De eerste keer dat Doenrade vets in de buurt van het Amstenrade-doel kwam, was het meteen raak. Een ingooi van Bernard belandde voor de voeten van Boy, die met een schitterende boogbal doelman Van Kessel verraste: 2-2. En zo stond Doenrade vets in zijn slechtste wedstrijd van het seizoen plot op gelijke hoogte met een veel sterkere tegenstander. Zou er dan toch nog een stunt mogelijk zijn? Het antwoord hierop was even ontnuchterend als pijnlijk: nee. Want binnen tien minuten stond Doenrade vets op een onoverbrugbare achterstand. Eerst was het Rais die met een magistrale dieptepass de deze middag niet af te stoppen Spoelstra vond die werkelijk op schitterende wijze de bal in 1 keer voorbij Danny schoot: 3-2. Daarna bood Doenrade vets wederom een helpende hand door een ingooi pardoes bij Setzu in de voeten te gooien. Deze vond – jawel hoor – weer Spoelstra en voor laatstgenoemde was het een koud kunstje om zijn vierde treffer van de middag te laten aantekenen: 4-2. En als sluitstuk speelde diezelfde Spoelstra de verdediging dol met een fraaie individuele actie om af te sluiten met een doeltreffend schot vanaf een meter of 18: 5-2. Doenrade was murw gebeukt en feitelijk rijp voor de slacht. Gelukkig liet de thuisploeg de teugels wat vieren, al had Spoelstra bijna nog zijn zesde van de middag gemaakt, ware het niet dat Peter op de doellijn redde. En omdat de overige aanvallen vanwege concentratieverlies steeds sneller stokten en diverse afstandsschoten het doel misten, kon Doenrade zich weer een beetje oprichten. Zo testte Armand de vuisten van Van Kessel met een afstandsschot en wist Boy de rebound niet voorbij diezelfde Van Kessel te frommelen. Boy viel hierbij ongelukkig op zijn toch al gekwetste schouder en moest noodgedwongen even het veld verlaten. Dit was overigens wel een beeld dat bij veel spelers hoorde deze middag, want ook Arno Be., Jan, Niels, Jean en Bernard hadden allemaal last van spierblessures. Maar ondanks het matige voetbal deze middag kenmerkt dit Doonder vets zich dit seizoen wel door wilskracht en speelden alle gladiatoren de wedstrijd gewoon uit. Dat is dan toch een compliment! Zoals gezegd stond Boy even noodgedwongen langs de kant en juist op dat moment sloeg Doenrade vets toe. Een prachtige dieptepass van Bart bereikte Bernard, die met een hard schot Van Kessel kansloos liet: 5-3. Zo zag de score ondanks het kwaliteitsverschil er al weer een stuk beter uit. En het had nog wat draaglijker kunnen worden als eerst Bart na een goede combinatie tussen Armand en Bernard in vrijstaande positie een goede schietkans kreeg, maar uiteindelijk besloot de bal naar Bernard af te spelen. Deze bal werd onderschept, maar kwam bij Armand terecht die de achterlijn opzocht en Bernard in de zestien aanspeelde. Bernard besloot om uit de draai te schieten, daar waar Peter op de zestien klaar stond om de trekker over te halen. Nu wist Van Kessel de inzet van Bernard te pareren. Niet veel later werden de vets uit hun lijden verlost nadat scheids Stevens voor de laatste keer deze middag floot voor het eindsignaal. Eindstand: 5-3.

Tja, mannen. Ook wij kunnen wel eens een off day hebben. Dat we desondanks de wedstrijd met 11 man hebben kunnen beëindigen (ondanks alle pijntjes) en toch 3 keer weten te scoren, zegt natuurlijk ook wel weer wat. Hopelijk zitten we komende zaterdag weer wat ruimer in de mensen, want dan wacht een loodzware opgave in de vorm van UOW ’02 (aanvang: 17.00 uur), die vorig seizoen hebben laten zien over een ijzersterk veteranenteam te beschikken. Maar een Doonder in vorm kan ook in Landgraaf een goed resultaat neerzetten!

Armand Jeurissen

Veerkrachtig Doenrade vets verslaat stug Armada vets: 4-2

Op deze nog steeds koude zaterdagmiddag in april kregen de Doonder vets bezoek van Armada vets uit Grevenbicht. Een totaal onbekende tegenstander, waar we van tevoren alleen van wisten dat hun doelman de broer van onze Jean is. Met een ruime selectie van 16 man (inclusief John W. en Hans) was er voor de technische staf een ruime keuze om de ongelukkige nederlaag van de week ervoor tegen Schinveld recht te zetten.

Een stormachtig begin van de bezoekers uit Grevenbicht toonde direct de pretenties van onze tegenstander van de middag. De eerste vijf minuten had Doenrade vets vrijwel geen moment de bal langer dan vijf tellen in hun bezit en drong Armada, via een uitstekend spitsenkoppel, direct flink aan bij John W. Gek genoeg was het bij de eerste keer serieus balbezit van Doenrade vets meteen raak. Peter onderbrak een aanval van Armada en speelde de bal naar Armand. Deze stuurde Niels de diepte in, die zich ontdeed van een tegenstander en de bal passte naar de meegelopen Boy. Boy zag Bernard geheel vrij staan in de zestien en speelde hem aan. Bernard schoot deze opgelegde kans vervolgens onberispelijk binnen: 1-0. Doenrade vets kwam daarna steeds wat beter in de wedstrijd, maar moest op zijn hoede blijven voor de gevaarlijke Armada-aanval. Zo ontspon zich een gelijkopgaande wedstrijd tussen twee zeer sportieve ploegen en kwamen er aan beide zijden kansen, waarbij de beste kansen toch wel voor de thuisploeg waren. Eerst speelde Niels zich na fraai samenspel met de hardwerkende Danny vrij op de rand van het zestienmetergebied. Zijn geplaatste schot spatte echter buiten bereik van de doelman uiteen op de paal. Aan de overzijde combineerde Armada diverse keren gevaarlijk tot aan de zestien van Doenrade en ook een aantal keren erin, maar werden de aanvallen op het juiste moment weer onderbroken of was het afstandsschot uit de tweede linie onzorgvuldig. Ook Doenrade klopte nog een aantal keren op de deur bij Armada. Zo zag Armand zijn schot met rechts vanaf een meter of twintig net aan de verkeerde kant van de paal verdwijnen en miste Peter na een knappe individuele actie (vanaf eigen helft passeerde hij twee Armada-spelers) oog in oog met de gastendoelman. Zo bleef de wedstrijd in evenwicht, waarbij het de Doonder vets steeds beter lukte om de aanvoer naar de spitsen af te sluiten en bij eigen balbezit het middenveld te domineren door prima positiespel bij het eigen middenveld (Danny/Armand/ Boy/Bart), het prima verdedigen van de Armada-aanvallers (Luc/Maurice/Peter/Arno) en het harde werken van de spitsen (Niels en Bernard), waardoor doelman John W. zich vrijwel niet hoefde te onderscheiden. Omdat de scherpte bij de eindpass aan de zijde van Doenrade op de beslissende momenten echter ontbrak, gingen beide ploegen de rust in met een 1-1 tussenstand.

In de tweede helft trok Doenrade vets, mede onder impuls van de ingevallen “oudjes” Jean en Jan G., stormram Hans en meester-ontregelaar Marc, het initiatief naar zich toe. De ene na de andere mooie aanval voltrok zich richting de Armada-doelman en het was aan de afwerking te wijten dat na twintig minuten voetballen in deze tweede helft nog steeds de 1-1 stand op de borden stond. De eerste kans was voor Hans. Na weer goed voorbereidend werk van Danny kreeg hij een prima kans, maar hij zag zijn schot in de linkerbenedenhoek nog net gekeerd worden door de gastendoelman. Diezelfde Hans leidde niet veel later een vloeiende counter in. Hij snelde langs zijn directe tegenstander en gaf de bal vervolgens aan Bernard. Bernard zag de meegelopen Armand en legde de bal breed. Armand schoot vervolgens van zo’n 20 meter hard op doel, maar wederom stond de doelman van Armada op zijn post. De grootste kans was echter voor Bernard. Na de diepte te zijn ingestuurd door Armand, zette hij op pure wilskracht zijn directe tegenstander aan de kant om zo een vrije doortocht naar het Armada-doel te creëren. In plaats van de bal op de geheel vrijstaande Jean te passen, ging Bernard voor eigen succes, maar weer was de Armada-doelman winnaar van dit onderonsje. En zoals zo vaak in het voetbal, valt het doelpunt dan ook aan de andere kant. Uit het niets leidde een op het oog onschuldige voorzet van een Armada-middenvelder tot een strafschop voor de gasten. Dit kwam omdat niet John W. maar Maurice de bal met de hand beroerde. De pingel werd vervolgens feilloos binnengeschoten door een Armada-aanvaller. Doenrade was even van slag, maar al snel kwam de onverzettelijkheid wat dit team de laatste weken kenmerkt, weer naar boven. Zo bleef de thuisploeg zoeken naar de gelijkmaker en waren achtereenvolgens Bernard, Armand (2x) en Jan G. dichtbij de gelijkmaker. Aan de overzijde kreeg Armada ook nog een megakans, maar deze was niet aan één van de Armada-aanvallers besteed (in kansrijke positie schoot deze de bal naast het doel). Net op het moment dat de twijfel bij Blauw-Witten leek te gaan toeslaan, hielp uitgerekend de beste man aan Armada-zijde de thuisploeg terug in het zadel. Bij een onschuldige terugspeelbal wachtte de doelman te lang met het wegtrappen van de bal, zodat de onvermoeibare Marc hem de bal wist te ontfutselen en Doenrade – toch vrij onverwacht maar op dat moment zeker wel verdiend – langszij bracht. Doenrade bleef de betere ploeg, maar het harde werken begon toch wel zijn tol te eisen aan beide zijden. Zo belandde de wedstrijd aan in de laatste vijf minuten en leek een gelijkspel in de maak. Maar het wilskrachtige Doenrade wenste hier niet aan mee te werken. Na een onderbroken aanval van Armada kwam Maurice in balbezit. Via Maurice belandde de bal bij Armand, die met een prachtige pass langs de lijn Bernard de vrije ruimte in speelde. Bernard liet de Armada-verdediging vervolgens zijn hielen zien, behield in de zestien het overzicht en stelde Niels (ingevallen voor de geblesseerd geraakte Hans) in staat de 3-2 aan te tekenen. En de koek was nog niet op. Want vlak voor tijd bereikte Armand met een “befreiungsschlag” onbedoeld de geheel vrijstaande Niels, die niet vergeten was wat enkele minuten eerder gebeurd was en nu Bernard in de gelegenheid stelde om de wedstrijd definitief in het slot te gooien: 4-2. En zo eindigde een heerlijke veteranenpot tegen een zeer sportieve tegenstander in een – over het geheel gezien verdiende – overwinning van de Doenrade vets.

Vets: Onterechte nederlaag tegen Schinveld.

4-2 nederlaag geflatteerd, we hadden de beste en meer kansen.

Er waren maar liefst 8 afmeldingen.! Ondanks dat waren er toch nog 14 spelers aanwezig, ook met dank aan Hans Wilbrink die overigens een prima indruk achtergelaten heeft. Ook Ruud kwam helemaal vanuit zijn woonplaats even kijken of we genoeg spelers hadden. Met drie reserves nog op de bank kon hij met een gerust hartJ weer vertrekken en zijn privé verplichtingen nakomen. Natuurlijk onze keeper John niet vergeten die weer meer dan welkom was en wederom uitstekend keerperswerk verricht heeft. Bij mooi weer op een mooi kunstgras veld kwam de wedstrijd wat aarzelend op gang. Schinveld drong wel aan, maar de eerste kans was voor Doenrade. Hiermee kwam er vertrouwen in de ploeg ondanks de afwezigheid van diverse steunpilaren. Helaas werd het daarna snel 1-0 wat echter verdacht veel op buitenspel leek. Doenrade vets ging gewoon door alsof er niets gebeurd was en was niet de mindere van Schinveld. Echter een nuttige overtreding van Marc V. leidde de 2-0 in. Vanaf 20 meter vloog de bal onhoudbaar in de hoek. Foutje mannen: er stonden simpelweg te weinig spelers in de muur! We stonden verdedigend goed, het middenveld stond kort bij de verdediging en de aanval was telkens dreigend en zo kwam Bernard vrij voor de keeper, maar net als een prof zal ook bij Bernard niet elke kans raak kunnen zijn, helaas. Toen gebeurde wat zelfs een uitstekend spelende Maurice niet kon voorkomen. Hun spits(het zou de kleinzoon van Jan G. of Jean H. kunnen zijn) razend snel en behendig was dan toch een keer onhoudbaar en liet 3-0 aantekenen. Ongelooflijk hoe goed Maurice deze speler uit de wedstrijd heeft gehouden! Ook ongelooflijk dat Schinveld bij de veteranen met zo een speler überhaupt durft aan te treden! Ook ongelooflijk dat de vets gewoon bleven voetballen alsof er niets aan de hand was.

Doenrade voetbalde volgens de middelen die we ter beschikking hadden (o.a. twee verdedigers van 59 jaar Jan G. en Jean H. tegen een aanval van misschien 35jaar!) ). Schinveld was optisch beter, maar Doenrade bleef dreigend. Dat betekende nog voor de rust de 1-3. Wederom een prima aanval opzet via Boy werd corner verwerkt en door Danny vanaf de corner vlag in doel geschoten. Van Danny zijn harde schot moeten we meer gebruik gaan maken! (vrije trappen en corners) Zo gingen we ondanks de 3-1 ruststand met vertrouwen thee drinken. De omzetting door o.a. Bart, de tacticus, van Hans Wilbrink van rechtsback naar spits naast Bernard zorgde vervolgens voor veel onrust bij Schinveld en de kansen kwamen er ook. Na wederom een goede aanval via diverse schijven Boy, Danny, Hans scoorde Bernard de 2-3. Echt grote kansen met Peter nu achterin kreeg Schinveld niet .

Ondanks een verder sportieve wedstrijd nam de irritatie daardoor bij de thuisclub toe, Marc V. moest even aan de kant met een bloedneus en Hans werd verbaal bedreigd nadat hij een vermeende elle boog uitgestoken zou hebben. We mogen super trots op de Doenrade vets zijn dat we hier niet op in zijn gegaan. Door goed optreden van Boy, welke de gemoederen vooral bij een Schinveld speler suste en vanwege een goed leidende scheidsrechter! Dat mag ook gezegd worden. Schinveld had de tweede helft niet meer het betere spel, zoals de eerst helft en de Doenrade vets regen de kansen aan elkaar. Helaas als je ze zelf niet maakt, maakt de tegenstander ze wel, zo ook nu. De 3-3 hing in de lucht, maar bij een aanval van Schinveld werd een schot door Marc V. van richting veranderd en daardoor onhoudbaar 2-4. De wedstijd was gespeeld en de laatste minuten gebeurde niet veel meer. Nog even Hans bedanken en het moge duidelijk zijn dat hij welkom is bij de Vets.

Ondanks de nederlaag zijn we met een goed gevoel het veld afgestapt. Mocht ik wat vergeten te schrijven zijn, vergeef me. Door: Jean Houben

Pagina 1 van 14

Sitedoenrade1

RKVV Doenrade

Ga naar boven